Λίγες ημέρες μετά την αποθεωτική εμφάνιση των Raining Pleasure στον ίδιο χώρο, άρχισα να ανησυχώ. Θα αντέξει το ολιγάριθμο (να μην κοροϊδευόμαστε…) κοινό της πόλης μια ακόμη συναυλία σε σύντομο χρονικό διάστημα από την προηγούμενη; Θα αφήσει ο κόσμος την Eurovision για να έρθει; Ημέρα Τετάρτη, θα βγει ο κόσμος από το σπίτι για να πάει σε συναυλία; Ευτυχώς, οι ανησυχίες μου διαψεύστηκαν και αποδείχθηκε για ακόμη μία φορά ότι αυτό που έχει ξεκινήσει στην ουσία ο Μιχάλης από το Ρόδον FM, έχει αντίκρισμα στο φιλόμουσο κοινό της πόλης, είτε πρόκειται για πειραματική Jazz (βλέπε συναυλία Φλωρίδη-Παπαδόπουλου), είτε πρόκειται για την εγχώρια αγγλόφωνη σκηνή.
Η βραδιά ξεκίνησε με τους The Longsands από τo Newcastle, οι οποίοι θύμιζαν λίγο από Puressence και άφησαν καλές εντυπώσεις. Έπαιξαν μερικά από τα όμορφα ομολογουμένως κομμάτια τους και αφού εκθείασαν τους Matisse ως την καλύτερη ελληνική μπάντα, άφησαν την σκηνή για να πιουν μερικές μπύρες, όπως συνηθίζεται εκεί στη Βόρεια Αγγλία.
Κατά τις 11.30 βγήκαν και οι Matisse. Οι ζωντανές εμφανίσεις του γκρουπ φημίζονται για τη «δύναμη» τους και αυτό το καταλάβαμε από το πρώτο κιόλας κομμάτι. Φυσικά το βάρος έπεσε στα κομμάτια του νέου album «Toys Up», ένας έντονα ροκ, σκοτεινός και -σύμφωνα με τους ίδιους- πιο τραχύς νέος ήχος σε σχέση με την προηγούμενη τους δουλειά, τον ντεμπούτο δίσκο τους «Cheap As Art». Το «Call Me Call Me», είναι πραγματικά ένα καθηλωτικό κομμάτι, που δεν μπορείς να μην σιγοτραγουδήσεις. Προσωπικά, απόλαυσα την εκτέλεση του «5 Seconds of love», ένα κομμάτι που δεν είχα προσέξει στο album αλλά μου άρεσε πολύ στη ζωντανή του εκτέλεση, όπως και την ιδιαίτερη εκτέλεση του «She Bop», της κλασσικής επιτυχίας της Cindy Lauper. Φυσικά από το playlist δεν θα μπορούσαν να λείψουν και τα σουξεδάκια όπως το ‘Τhe Gospel’ και ‘She Smiles’ που ακούγονται στο ραδιόφωνο με το δεύτερο να είναι και το πολύ μεγάλο χιτάκι τους. Και εκεί που με διάφορους φίλους προσπαθούσαμε να κατατάξουμε τους Matisse σε ένα είδος και διαφωνούσαμε για το στιλ τους (άλλος έλεγε ότι του θύμιζαν Suede, άλλος Bauhaus, άλλος Marc Almond και Soft Cell), ήρθε η διασκευή στο «Cosmic Dancer» των T.Rex για να δώσει την απάντηση. Ναι, οι Matisse είναι glam rock!
Βέβαια δεν ήταν και όλα τέλεια στη συναυλία… Ορισμένες φορές με κούρασε το επαναλαμβανόμενο (μέχρις εξαντλήσεως…) refrain, ενώ στο υποτιθέμενο encore η δεύτερη εκτέλεση του «Call Me Call Me» τελείωσε με έναν πολύ ενοχλητικό θόρυβο (μάλλον από το πάθος τους για να μας ευχαριστήσουν…) που προκάλεσε αμηχανία. Όλα αυτά βέβαια δεν ήταν αρκετά για να χαλάσουν την διάθεση του κόσμου που στο τέλος παρέμεινε για αρκετή ώρα στον χώρο του Otro, ρωτώντας επίμονα: «Πότε είναι η επόμενη συναυλία;»
Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2008
MATISSE LIVE @ SERRES, OTRO BAR, 27-2-2008
Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2008
God is a d.j.!
ΠΟΛΥΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "SPIN". ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 8 ΛΕΠΤΑ ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤHN ΔΕΙ ΚΑΝΕΙΣ...
Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2008
RAINING PLEASURE LIVE @ SERRES, 17-2-2008
Τελικά, η επιτυχία σε αυτή τη ζωή κάθε άλλο παρά τυχαία είναι…
Αυτό σκεφτόμουν μετά την συναυλία των Raining Pleassure στο Otro bar της πόλης μας. Γιατί να έχουν γνωρίσει τέτοια μεγάλη επιτυχία αυτοί και όχι τόσα άλλα συγκροτήματα που κινούνται στο ίδιο μουσικό στυλ; Η απάντηση δίνεται μόνο αν τους παρακολουθήσεις ζωντανά. Τότε καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια δεμένη μπάντα, με καθαρό ήχο ακόμη και υπό τις δύσκολες συνθήκες ενός περιορισμένου χώρου. Φυσικά στο ότι ξεχωρίζουν, παίζουν ρόλο και οι μελωδίες τους, οι οποίες σου κολλάνε στο μυαλό σαν τα κομμάτια των James για παράδειγμα, και φυσικά η ξεχωριστή φωνή του Vassilikou.
Η αλήθεια είναι ότι ήμουν πολύ προκατειλημμένος πριν την συναυλία. Κάτι οι εμφανίσεις του συγκροτήματος σε σόου τύπου fame story στο παρελθόν, κάτι το hype που τους περιβάλλει και η μεγάλη προβολή που έχουν τα τραγούδια τους μέσω διαφημιστικών σποτ στην τηλεόραση, μου είχαν δημιουργήσει την εικόνα μιας μπάντας που «θυσιάζει» τις δημιουργίες της στο βωμό της προβολής και του κέρδους. Μπορεί και να είναι αλήθεια όλα αυτά… Αυτό, όμως, που επίσης είναι αλήθεια είναι ότι οι Raining Pleasure είναι το μοναδικό ελληνικό συγκρότημα που μπορεί να σταθεί με τα τραγούδια του στο εξωτερικό και ότι μπορεί να δώσει ένα live χωρίς να προσπαθείς να δικαιολογήσεις κάθε μειονέκτημα του λέγοντας: «Για έλληνες καλοί είναι…». Γιατί πολύ απλά το δέσιμο, ο ήχος τους, η εκφορά των αγγλικών και η ερμηνεία στη ζωντανή εμφάνιση που παρακολούθησα τους κάνει να ξεχωρίζουν εύκολα από τις υπόλοιπες ελληνικές μπάντες.
Στο δια ταύτα, δηλαδή στο live που παρακολουθήσαμε, είναι δύσκολο να περιγράψεις την ευφορία που προκλήθηκε στο κοινό που κατέκλυσε το Otro bar. 2 ώρες με χορό, χαρούμενες φάτσες, όμορφες μελωδίες, πετυχημένα διασκευασμένα classics (το light my fire μάλιστα αφιερωμένο στον Παντελή από τα Διάφανα Κρίνα που βρισκόταν στον χώρο – για τον Στέλιο από τους Infidelity που επίσης ήταν στον χώρο δεν είχε τραγούδι…), κομμάτια από τη νέα τους ηλεκτρική δουλειά και όλα τα σουξεδάκια στο τέλος για να μην έχουμε παράπονο… Μπορεί να ζητήσει κανείς τίποτε άλλο από ένα τέτοιο live; Φυσικά! Να επαναληφθεί όσο πιο σύντομα γίνεται…
